१९७२ ते २०१३ इथ बदललंय काय/
तवा बी पाण्याचा प्रश्न व्हता नि आज बी हाय .
दरवरीस सरकारची नवी योजना
पर शेतक-यापर्यंत कधीच पोचंना ...
मत मागताना पुढारी म्हणत्यात
तुमीच आमच बाप आन माय
पन गरजला जवल कोण न्हाय
विहिरी पडल्यात सुक्या त्यात पाण्याचा थेंब न्हाय
एक हंडा पाण्यासाठी दुस-या गावी जाते माय
पाय दुखत्यात म्हणून कुरकुर करते ताय
माणसाचं सोडलं तर
पाण्यावाचून चवताळते ती माझ्या गोठ्यातली बैल आन गाय
पक्ष्याचं तरी कोण ऐकल जिथं माणसांसाठी सोय न्हाय
झाडांच मोहोर गेल सुकून...
फळ तर सोडाच यंदा फुल पण गेले करपून
उम्बईतयेतो घरोघरीच पूर
म्हणत्यात मोजातो आम्ही पैस भरपूर
आमच गाव म्हणजे शेतीवाडी अन पैश्यांपासून खूप दूर
आमच गाव म्हणजे शेतीवाडी अन पैश्यांपासून खूप दूर
वर्षाच्या सुरवातीलाच पाणीपाणी करतुय पर कुणालाच यत न्हाय कीव
वाटतंय वैशाख येई पर्यंत कितीतरी बोलक्या अन मुक्या प्राण्यांच जातील जीव
पाणी आता फक्त आमच्या डोळ्यात उरलय..
बोलता बोलता उरलेल एक थेंब पण गालावर घसरलय
१९७२ ते २०१३ इथ काय बदललंय?
--
Kavigore

अभिनंदन!
admin
स्पर्धेतली पहिली प्रवेशिका!
अभिनंदन! खूप खूप अभिनंदन!! :)
अवांतर : कविता कोणत्या भागातील बोलीभाषेशी जुळती मिळती आहे?
अभिनंदन कविता गोरे
गंगाधर मुटे
अभिनंदन कविता गोरे. :)
मात्र, तुमची कविता मनाला चटका लावून गेली.
पाणी आता फक्त आमच्या डोळ्यात उरलय..
बोलता बोलता उरलेल एक थेंब पण गालावर घसरलय
१९७२ ते २०१३ इथ काय बदललंय?
:( आणखी काय बोलू? :(
हि कविता गावच्या भाषेतील
कविता गोरे
हि कविता
गावच्या भाषेतील आहे
पण अस नेमक सांगता नाही येणार
खरतर मी वर्तमान पत्रात
गावक-याचं मनोगत वाचल होत
तेव्हा मला ते कवितेत मांडावस वाटल
धन्यवाद
admin
धन्यवाद आणि पुढील शेतीविषयक लेखनास शुभेच्छा. :)