मग मात्र लिहावीच लागते कविता...

मी उतरतो विहिरीत
हातावर शरीर तोलत
काठावरील झाडाला बांधलेल्या जुन्या नाड्याच्या धरून पदराला...

सुखरूप पोहचलो तळात
की, मनातच मानतो आभार
नाड्याचे आणि झाडाचे...
पण म्हणून मी नाही लिहीत कविता तरीही
कारण,
तेव्हा मी तुटून लोंबकळू लागलेला नाड्याचा पदर सांधत असतो
मनातच...

फुटबॉलमध्ये पाइपच्या
गुतलेला काढून
कचरा मला पुन्हा चढायचे असते
त्याच नाड्याने वर
आणि...
चढताना वाचवायचे असते डोके
हलणाऱ्या नाड्याभोवती घुटमळणाऱ्या दगड़ाने
आपली जागा सोडल्यास कदाचित...
पण म्हणून मी नाही लिहीत कविता तरीही
कारण,
गरम डोक्याचे फडके सोडायचे असते मला पोचताच काठावर...

बटण दाबतो स्टार्टरचे
तोंडाला कान लावतो पाइपाच्या
घेतो कानोसा पाण्याच्या चढण्याचा
पण म्हणून मी नाही लिहीत कविता तरीही
कारण,
मला पुन्हा हलवायचा असतो
पांगळा पाइप
पुन्हा एकदा...

अगदी तेव्हाच दिसते जेव्हा,
विजेच्या विक्षिप्तपणाच्या
तडाख्याने जळून काळवंडलेली
माझी इलेक्ट्रीक मोटार...
पण म्हणून मी नाही लिहीत कविता तरीही
कारण,
मला कायदा समजू लागलेला असतो...
माझ्याच कागदी सुरक्षेचा...
आणि ठोकतो एकदा बळहीन बोंब...
जाळणाऱ्यांचे पाप माझ्या बोकांडी टाकणारांच्या नावाने
पुन्हा एकदा...

तशातच
कविता माझी
प्रश्नांची टोपली घेते डोक्यावर
आणि जाते शासनदरबारी
फिरते विचारत जाब देवादिकांना...
कधी चीड़त...कधी रडत...

एव्हाना मी मोटार
खांद्यावर घेतलेली असते
रिवाइंडिंगवाल्याकडे नेण्यासाठी...
आणि गुणगुणत चालतो मनातच-
"कुणाच्या खांद्यावर कोणाचे ओझे..."

अनवानी पायाने परतलेली माझी कविता
बांधावर उभी राहून
माझ्याच अंगावर सोडते कुत्रे
व्यवस्थेचे...

मी मात्र वाढवतो वेग चालण्याचा
कारण,
मला काळजी असते पीकपाण्याची...

मग ती अनावर हळवी होते
आणि सांगू लागते मालकी
माझ्या ओझ्यावर...
मी थकू नये
असं तिलाही वाटत असावं
कदाचित...

मग मात्र लिहावीच लागते कविता
कारण,
जगण्याचा एक हात पुढे करत असते ती
आशावादाचा...

रावसाहेब जाधव (चांदवड)
९४२२३२१५९६
rkjadhav96@gmail.com