Ramram नमस्कारRamram
बळीराजावर आपले स्वागत आहे.

लेख, कविता, गझल आणि इतर अवांतर साहित्यलेखनाचे © सर्वाधिकार सुरक्षित आहेत. या साईटवरचे साहित्य इतरांना पाठवायचे असल्यास कृपया साईटचा पत्ता इतरांना कळवावा ही विनंती. येथील साहित्य copy करून इतरांना paste करून  मेल करू नका. आपण अत्यंत संवेदनशील रसिक आहात, साहित्यचोर नाहीत याची जाणीव असू द्या. संदर्भ देतांना लिंक आणि लेखक, कवीचे नांव अवश्य नमुद करा, ही विनंती. साईटवरील कोणतेही साहित्य अन्यसंकेतस्थळावर मुद्रीत करायचे झाल्यास, ई-पुस्तक स्वरूपात प्रकाशीत करायचे झाल्यास किंवा मासिक, नियतकालिक, मुद्रीत स्वरूपात प्रकाशीत करावयाचे झाल्यास तशी परवानगी घेणे आवश्यक आहे. आपला नम्र - गंगाधर मुटे ranmewa@gmail.com मु.पो. आर्वी (छोटी) ता. हिंगणघाट जि. वर्धा
बळीराजा डॉट कॉमवर वाचा
कविता * गझल * देशभक्तीगीत * नागपुरी तडका * लावणी * अंगाईगीत * शेतकरीगीत * ललीत लेख * कथा * विडंबन * हादग्याची गाणी * जात्यावरची गाणी * पोळ्याच्या झडत्या * भक्तीगीत * अभंग * महादेवाची गाणी * नाट्यगीत * गौळण * पारंपारिक गाणी * भजन * भावगीत * विनोदी गीत * भुलाबाईची गाणी *तुंबडीगीत * बडबडगीत * बालकविता * विनोदी * आणि आणखी बरेच काही ......
शेतकऱ्यांची चावडी shetkari dot in

आजच चॅनेल LIKE करा, SUBSCRIBE करा आणि बेलच्या आयकॉनवर क्लिक करून नोटिफिकेशन ऍक्टिव्ह करा.
SUBSRIBE करण्यासाठी youtube.com/@chawdi किंवा www.shetkari.in या लिंकवर क्लिक करा.
***



बैल

लेखनविभाग: 
छंदमुक्त कविता

बैल...
(तुकडा पहिला)

बैल नसतो नुसता बैल
पाळलेला असतो तो गव्हाणीला
कष्टाळू मनाच्या
आणि असतो बाांधलेला
सहजीवनाच्या साथीला
सजीवतेच्या दोराने...
चढत जातो अंगावर त्याच्या
सुांदरतेचा साज काळजातून थेट...
आणि पाठीवर त्याच्या
मारलेली थापही
करते भार हलका छातीचा
रापल्या हाताांच्या
उलगडत घड्या...

तोंडातील त्याच्या चव पुरणपोळीची
म्हणूनच कदाचित ठेवते नेऊन
पेशीरचनेच्या पलीकडे
आणि होत जातात धूसर
भिंग भौतिकतेचे...

(तुकडा दुसरा...)

दमलेल्या बैलाच्या पाठीवर
थाप मारताना
त्याच्या काळजातला प्रेमळ फेस
कातडीच्या केसाळ थरथरीतून
थेट पोहचतो-
माझ्या काळजातल्या नात्याच्या
ठळक घट्टसर फेसाळ दुधभरल्या
चरवीच्या तोंडावरून
ओसांडून उसळी घेणाऱ्या
फेसाचे जतन करणाऱ्या हातांच्या
हळुवार कोमलपणाच्या संवेदन स्थैर्याला जागवत
गायकुशीत पान्हावलेल्या
कासेच्या निरागस मायेपर्यंत...

आणि पडतो गळून
आसुडाचा दांडुका
माझ्याही नकळत
जो उचलला होता वहीत उरकण्यासाठी
नाांगरटीचे...

जेथे फक्त
चिरायचे होते फाळाने अंग
आणि
सजवायचे होते स्वप्न हिरवे
कातळ काळाच्या उरातून
नाचत उगवणारे...

खरंच,
सोबतीचाही पडावाना विसर
स्वतःसह-
एकाग्रतेच्या या शिखरावर!

-रावसाहेब जाधव

Share

प्रतिक्रिया