माय बापाने पोटाला, दिला ला़ख वेळा पीळ .
तेव्हा कुठे कपड्याला , माझ्या माखायाची नीळ .

किती जिरवुन घाम , माती उजायची थोडी .
तेव्हा कुठे आयुष्याची ,पुढे दटायची गाडी .

बाप पेरी वावरात , बियाण्याचा थोडा घास .
तेंव्हा मनामध्ये त्याच्या, दिसे भलीमोठी रास .

पण काळेनिळे ढग , कुठे वाहुनिया जाई .
पेरलेलं सारं माती , तिच्या पोटामध्ये घेई .

असं एकदाच नाही , तर लाख वेळा घडे .
बाप मातीच्या नात्याला , जाई हळुवार तडे .

मग बाप वैतागुन , शिव्या विठ्ठ्लाला घाली .
सारे कोपले रे विठु , आता तुच आम्हा वाली .

बारा महिने दुष्काळ , सारा महिमा हा कसा .
थेंबभ्रर पाण्यासाठी , बाप़ झाला वेडापिसा

कोरड्याच विहीरीत , दिला बापानेही जीव .
फुटे पाझर रक्ताचा , आली दगडांना कीव .

कस अन सांगु किती , सारं दुखतंया जीनं
कुणब्याच्या आयुष्यात , कायमच रडगाणं .