दुःखात राहतो मी
पेरून कष्ट सारे शेतात राबतो मी
रक्तास आटवूनी पोटास पाळतो मी
आई समान शेती आभाळ बाप माझा
आजन्म पोसणाऱ्या नात्यास जागतो मी
ओतून प्रेम सारे मातीत पेरले बी
बीजास कोंब येता हर्षात नाचतो मी
वाढून पीक आले डोळ्यात तोष पाणी
बाळा समान माझ्या मालास मानतो मी
फेडेन कर्ज सारे येती सुखे जराशी
हाती असेल पैसा स्वप्नात रंगतो मी
हातात धान्य आले नेता विकावया ही
चेष्टा असे नशीबी दुःखात राहतो मी
ही रोज रोज हत्या माझीच होत आहे
कष्टात आटलेल्या रक्तात नाहतो मी
हे स्वप्न तेच होते जे भंगले सदाही
देऊळ तेच आहे देवास शोधतो मी
डॉ. गिरिधर शं. काचोळे,
हिंगणघाट
मो.नंबर - ९७६५०३८६२४

प्रतिसाद (1)
तरल आणि काळजाचा ठाव घेणारी रचना
डॉ. मीरा पंडित
अप्रतिम, तरल आणि काळजाचा ठाव घेणारी रचना! कवी डॉ. गिरिधर शं. काचोळे यांनी शेतकऱ्याच्या कष्टाचा, त्याच्या स्वप्नांचा आणि पदरी पडणाऱ्या निराशेचा प्रवास अत्यंत संवेदनशीलतेने आणि प्रभावीपणे शब्दबद्ध केला आहे.
या कवितेची काही खास वैशिष्ट्ये मनाला भिडतात:
• अत्यंत बोलक्या आणि सुंदर प्रतिमा: "आई समान शेती आभाळ बाप माझा" आणि "बाळा समान माझ्या मालास मानतो मी" या ओळींतून शेतकऱ्याचे आपल्या पिकाशी आणि मातीशी असलेले अलौकिक, भावनिक नाते अत्यंत तरलतेने उलगडते.
• भावभावनांचा हळुवार आलेख: बी पेरल्यापासून ते पीक हातात येईपर्यंतचा शेतकऱ्याचा आनंद, कर्ज फिटण्याची स्वप्ने आणि त्यानंतर बाजारात होणारी त्याची निराशा हा प्रवास कवींनी अत्यंत प्रभावीपणे मांडला आहे.
• अंतर्मुख करणारा शेवट: "देऊळ तेच आहे देवास शोधतो मी" ही शेवटची ओळ कवितेला एका वेगळ्याच उंचीवर नेऊन ठेवते आणि वाचकाला दीर्घकाळ विचार करायला भाग पाडते. कवितेची लयबद्धता आणि गेयता मनात घर करून राहते.
एकंदरीत, ही कविता म्हणजे बळीराजाच्या जगण्यातील संघर्षाचे एक अत्यंत हृदयस्पर्शी आणि कलात्मक दर्शन आहे. इतक्या सुंदर रचनेबद्दल कवींचे मनःपूर्वक अभिनंदन!