राबू राबू शेतामधी बळीराजा झिजला
सांग सांग मेघराजा तू कुणावर रुसला,
संसार त्याचा तुझ्या हाती रं आहे सारा
बावरलं मन एकाजागी ना त्याचा थारा,
दुष्काळाचा काटा ह्यो मनामधी रुतला
सांग सांग मेघराजा तू कुणावर रुसला,
रात दिसाच हे त्याला बघवेना हाल
आता का तू होईना बळीराजाची रं ढाल,
भेगाळली भुई पाहून कंठ ह्यो दाटला
सांग सांग मेघराजा तू कुणावर रुसला,
हिरवळीचं धन त्याच डोळ्यापुढून जाईना
दुःखाचं अश्रु त्याच्या डोळ्यामधी माईना,
नभाकडं पाहुनी तो हाका मारतो रं तुला
सांग सांग मेघराजा तू कुणावर रुसला,
त्याच्या धन नाही पदरी नि धन नाही उदरी
जगायचं कसं आता प्रश्न तुला रं विचारी,
सारं तुला कळूनिया असा का रं डाव टाकला
सांग सांग मेघराजा तू कुणावर रुसला.

प्रतिसाद (1)
काळ्या आईवरची निष्ठा
डॉ. मीरा पंडित
कवितेतून शेतकऱ्याची असहाय्यता, त्याची काळ्या आईवरची निष्ठा आणि पावसाची आर्त प्रतीक्षा अत्यंत प्रभावीपणे मांडली आहे.
या रचनेची काही खास वैशिष्ट्ये मनाचा ठाव घेतात:
• अस्सल ग्रामीण भाषा आणि लयबद्धता: "रं", "ह्यो", "शेतामधी" यांसारख्या अस्सल मातीतील शब्दांमुळे कवितेला एक नैसर्गिक गोडवा आणि जिवंतपणा आला आहे. कवितेची गेयता इतकी सुंदर आहे की वाचताना ती आपोआप गुणगुणली जाते.
• आर्त हाक आणि भावनिक ओलावा: "सांग सांग मेघराजा तू कुणावर रुसला" हे ध्रुवपद कवितेचा प्राण आहे. मेघराजाकडे केलेली ही तक्रार नसून, एका लेकराने आपल्या मायबापाला घातलेली आर्त साद आहे, जी वाचकांच्या डोळ्यांच्या कडा ओलावते.
• वस्तुस्थितीचे जिवंत चित्रण: भेगाळलेली भुई, पदरी नसलेले धन आणि तरीही नभाकडे आशेने पाहणारा बळीराजा या प्रतिमा डोळ्यांसमोर हुबेहूब चित्र उभे करतात.
एकंदरीत, ही कविता म्हणजे बळीराजाच्या मनातील व्यथांचा एक अत्यंत संवेदनशील आणि प्रामाणिक आविष्कार आहे. इतक्या हृदयस्पर्शी रचनेबद्दल कवींचे मनःपूर्वक अभिनंदन!