baliraja

विलाप लोकसंख्येचा ..

लोकसंख्या म्हणाली कवितेला
तुझ्यात सदा शृंगार, मुसमुसून वाहतो
म्हणून माझ्या कायेचा, आकार वाढत जातो....!

रुसवा फुगवा तुझ्यातला, नकळत लाडीगोडी
पिंगा फुगड्या तुझ्यातल्या, शब्दसंधानी खोडी
ओथंबलेल्या शब्दामधुनी, प्रेमरस वाहतो
म्हणून माझ्या कायेचा, आकार वाढत जातो....!

माझी शिंगे मलाच भारी, भुकेत झाली वृद्धी
कपडालत्ता औषधपाणी, काम करेना बुद्धी
गहू डाळी आयातीला, खोर्‍याने पैसा जातो
म्हणून माझ्या संतापाचा, उद्रेक वाढत जातो....!

ओलांडून ये सनातन रेघा, शृंगारी रसपरिघाच्या
माळरानी त्या कर विहार तू, अभये श्रमगळीतांच्या

घायाळ पाखरांस ...

का गळाले अवसान या करांचे ?
का भासते मलूल फडफडणे या परांचे ?
आल्या अवचित कुठूनी अनाहूत गारा ?
तुला लोळविले भेदुनी तुझा निवारा .....!

दृढ हिकमतीने तू घरटे बांधियेले,
अगम्य कला गुंफुनी अध्धर सांधियेले,
विसरुनी भूकघास, प्राण ओतलास,
वादळात क्षणाच्या झाले सारे खल्लास .....!

गठन-विघटन असे सृष्टीचक्र,
उर्वीही कंपविते होतां दृष्टीवक्र,
उन्मळती तरूही जलप्रलयाने,
रे त्रागा अनाठायी, वियोग आशयाने ......!

सावर विच्छिन्न परं, घायाळ काया,
हो सिद्ध, धरी जिद्द, फिरुनी श्रमाया,
बाधित वेदनांनी, जरी ऊर धापे,
साधित काय होई, रुदन विलापे ? ......!

कथा एका आत्मबोधाची...!!

तो सर्प...! जन्मत: बिनविषारी होता
फ़ुत्कारणे त्याच्या गावी नव्हते
आचरण त्याचे सरळमार्गी....कुणाला न दुखावणारे
तेव्हा त्याच्यावर सगळे..... तुटून पडायचेत
कोल्हे-लांडगे खेकसायचेत... मुंग्या-माकोडे चावायचेत
अज्ञान-सज्ञान, सभ्य-असभ्य, शिक्षित-अशिक्षित
सुसंस्कृत-सुसंस्कारी ........ झाडून सगळीच
त्याला खडे मारायचीत
तो रडायचा....... केविलवाणी अश्रू ढाळायचा
कळवळायचा... असह्य वेदनांनी... कण्हायचा
पण दुसऱ्याच्या वेदनांवर पाझरेल... तर
ती जगरूढी कसली?
मग तो स्वबचावासाठी
जीव मुठीत घेऊन पळायचा.....आणि तरीही.....
पाठलाग करणारी पिच्छा पुरवायची....

अट्टल चोरटा मी........!!

नभात हिंडताना आणि तारे न्याहाळताना
कळतच नाही मी कसा तल्लीन होवून जातो
ते दृश्य डोळ्यात मी पुरेपूर साठवून घेतो
आणि ते लुकलुकते लावण्य चोरण्याची
मी चोरी करून जातो .....!!

जीवनाचे विविधरंग उलगडणारे शब्द
कुणीतरी सहज बोलून जातो
अलगद पकडून ते शब्द मी तादात्म पावतो
आणि दिव्यत्वाचे चार शब्द चोरण्याची
मी चोरी करून जातो .....!!

ऐकताना गुणगूण, पापण्या थबकतात
नजर स्थिर होवून मन डोलायला लागते
कुणीतरी मधुर तरंग हवेवर पेरून जातो
आणि ती नादब्रह्माची लय चोरण्याची
मी चोरी करून जातो .....!!

वार्‍यापासून बळ चोरतो, सूर्यापासून आग

सरबत...... प्रेमाच्या नात्याचं

मी तिला विचारलं
कसं असावं तुझं-माझं नातं....?
भ्रमर आणि फ़ुलासारखं...?
ती उत्तरली, "नको नको
एकदा मकरंद सेवून भ्रमर गेला की
परतण्याची शक्यता धूसर होते
तसा विरह मला नाही रे सहन व्हायचा"

मग मी तिला विचारलं
कसं असावं तुझं-माझं नातं....?
पतंग आणि पणतीसारखं...?
ती उत्तरली, "नको नको
भावनेच्या उत्तुंग अविष्कारात
पतंगाची आहुती जाण्याचा धोका
मी नाही रे पत्करायची"

मग मी पुन्हा तिला विचारलं
कसं असावं तुझं-माझं नातं....?
गीत आणि संगीतासारखं...?
की शब्द आणि स्वरासारखं...?
ती जरा संथपणे उत्तरली
"हे चाललं असतं..... पण

फ़ुलझडी..........!!!!

तो....
चार शिष्य,चार चेले, चार चमचे
मागेपुढे चालायला, उदोउदो करायला
कायम आपल्या दावणीला बांधून
स्वतःच स्वतःविषयी लिहिलेले पोवाडे
गाऊन घेतो त्यांचेकडून
आणि एवढ्याशा शिदोरीच्या बळावर
वाढवू पाहतो.... आपल्या श्रेष्ठत्वाच्या कक्षा......!!

ते....
ते भक्तही तल्लीन होतात
लोळवून घेत स्वतःला त्याच्या चरणावर
वारंवार त्याच्या पायाच्या धुळीचा
मस्तकाच्या मध्यभागी टिळा लावत... होतात बेभान
जणू काही त्या चरणाखेरीज अन्य सर्वकाही निस्तेज,निष्प्रभ
अशी स्वतःचीच मनसमजावणी करत... सदासर्वकाळ....!!

क्षणिक का होईना पण अभयतेने

नशा स्वदेशीची...!!

आज रात्रीच्या मध्यात असे काय घडणार आहे?
जुन्याचा खातमा होऊन नव्याची स्थापना होणार आहे?
की व्यवस्थेचे शेंडाबूड परिवर्तन होणार आहे?
निराशेला बुडवून आशेला कोंब येणार आहे?
की उमेदीला भविष्य खांद्यावर घेणार आहे?
नेमके होणार तरी काय आहे?
फ़क्त हेच होणार की स्वप्नांचे मनोरे बांधले जाणार
आणि अवगुण गाळण्याचे संकल्प सोडले जाणार
मात्र अवगुण गळण्याऐवजी संकल्पच गळणार
तरीही आशा की… भविष्य उजळणार
अशा मंगल घटिकेला, चला एक एक ग्लास भरून घेऊ
पळू नका गांधीप्रेमींनो, आज थोडासा विचार करून घेऊ
ग्रामस्वराज,स्वदेशीचा अर्थ आज लागणार आहे

तू हसलीस ... तू हसलीस, खेटून बसलीस प्रिये तुझे चालणेही झोकात पण खरं सांगू ..... तुझ्या एका स्यांडलच्या किमतीत, माझे अख्खे ड्रेस होतात.....! दोन दिलांचा प्रेमभाव बरं असतं सांगायला अन् बोलायलाही डोंगर दूर असला की सुंदर दिसतो पाहायला अन् दाखवायलाही पण एकदा तरी त्यांना जाऊन विचार चढणार्‍यांना दऱ्या-खोऱ्या, दगड अन् धोंडे सुकून जातात पाण्यावाचून तोंडे, उरात धाप लागते चढताना पाय तुटायला होतात उतरताना डोंगर तितका सुंदर नसतो जितका लांबून दिसत असतो, आणि तरीही तेथे ... स्वच्छ उन्हं अन् मोकळी हवा मस्त विहंगतो पाखरांचा थवा मोर- लांडोर नाचतात,पिसारा फुलवतात