कर्ज विळखा

हुईल कायतरी !!

सकाळचे साडे पाच वाजले. दूर मंदिरावरच्या लाउडस्पीकर वरून उठी उठी गोपाळा चे सूर आसमंतामध्ये हळूहळू तरंगत होते. कोंबड्याची बांग आणि पक्षांचा किलबिलाट यांच्या साक्षीने पूर्व दिशेला तांबडे फुटायला सुरवात झाली होती. अंथरुणात उठून बसलेल्या श्रीपतीने हाताचा तळवा तोंडावरून फिरवला आणि तुळई वर लावलेल्या गणपतीच्या तसबीरीला हात जोडले अन तो उठला. चादरीची घडी घालून त्याने कोनाड्यात ठेवली आणि चटई कॉटखाली ढकलली आणि तो अंगणात आला. त्याची बायको रखमा अंगणात शेणकाल्याचा सडा घालत होती.

" रखमे च्या टाक वाईच तंवर म्या गोठ्यातल शानमुत काढतु. चल आटीप बिगि बिगी"

कर्जविळखा !!

कष्ट जामीन कर्जाला
घास नाही रे गिळत !
भावनांनाही इथे का,
भाव नाही रे मिळत !!

झोप येईना डोळ्याला,
व्याज बसते उशाशी !
हंबरते बघ कशी ,
गाय गोठ्यात उपाशी !

आई पिकविते मोती ,
मोल येईना मालाला !
अश्रु थिजुनिया जातो,
फास खुणावे मनाला !!

जाता होईन मी शांत,
परी कर्ज ते राहील !
कोवळे ते पोर माझं ,
ओझं कसं ते साहील ?

नको नको तो विचार,
विळखा कर्जाचा तोडेन !
नातं काळ्या आईशी मी,
पुन्हा नव्याने जोडेन !!